Choroby wątroby przy cukrzycy

Cukrzyca dość często kojarzy się z marskością wątroby, przy czym wśród chorych na cukrzycę i marskość większość stanowią ci, u których zmiany w wątrobie wystąpiły wcześniej aniżeli zaburzenie przemiany węglowodanów. Częstość występowania cukrzycy jawnej w marskości wątroby wynosi 10—15%, to jest 5—10 razy więcej aniżeli w ogólnych populacjach. W kaukaskiej grupie etnicznej przeważają wśród tych chorych mężczyźni, co także do¬wodzi pierwotnego wpływu marskości wątroby, która częściej występuje w tej populacji u mężczyzn.marskości wątroby próba doustne¬go obciążenia glukozą cechuje się szyb¬kim wzrostem glikemii i powolnym zmniejszaniem się jej do wartości wyjściowej, przy czym wartości maksymalne są najczęściej większe niż u ludzi zdrowych. W chorobie tej stwierdza się też słabszy wpływ insuliny na zwiększenie wartości współczynnika przyswajania glukozy podanej dożylnie (wartości K) i to zaburzenie występuje wcześniej od nietolerancji glukozy rozpoznawanej na podstawie doustnego te¬stu tolerancji glukozy. Stężenia insuliny immunoreaktywnej (IRI), insuliny „rzeczywistej” i proinsuliny w surowicy na czczo są prawidłowe lub zwiększone, natomiast po doustnym obciążeniu glukozą ich przyrost jest znamiennie większy i bardziej przedłużony aniżeli u ludzi zdrowych. Stężenie peptydu C w surowicy kształtuje się w tych warunkach prawidłowo lub jest zbliżone do prawidłowego, co dowodzi, że hiperinsulinemia stwierdzana w marskości wątroby nie jest wynikiem wzmożonej czynności wydzielniczej komórek B. Wiele przekonywających dowodów przemawia za tym, że jest ona następstwem zmniejszonego zużytkowania (i degradacji) insuliny przez wątrobę. To z kolei może być wynikiem zmniejszenia czynnej masy wątroby lub wyrazem adaptacji tego narządu do dysponowania insuliną w warunkach insulinooporności.
Mechanizm insulinooporności w marskości wątroby nie jest dokładnie pozna¬ny. W wyjaśnianiu tego zjawiska, jak i całokształtu diabetogennego wpływu marskości wątroby, bierze się pod uwagę następujące czynniki:
1. Zmniejszenie masy czynnego miąższu wątroby i upośledzenie spichrzania i przemiany glukozy w tym narządzie, wskutek czego większe niż prawidłowo ilości tego cukru przenikają do obszaru poza wątrobowego. Należy jednak pamiętać, że dla utrzymania prawidłowej homeostazy glikemii wystarcza obecność 20% nie zmienionych komórek wątrobowych.
2. Wykształcenie się w następstwie nadciśnienia wrotnego krążenia omijającego wątrobę, co również powoduje przechodzenie większej ilości glukozy z żyły wrotnej do żył wątrobowych. To zjawisko występuje szczególnie wyraźnie po operacyjnym wytworzeniu zespolenia zwrotniczego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *